Het leven speelt zich af als een film die niemand van tevoren heeft gezien.
We weten alleen dat we erin meespelen — soms in een hoofdrol, soms even in bijrol — en dat het doek ooit zal vallen. Hoe we met dat besef omgaan, zegt veel over onze levenshouding.
Twee oude meesters van de Nederlandse cabaretkunst laten dat prachtig zien:
Youp van ’t Hek en Freek de Jonge.
Beiden scherp, menselijk, genadeloos eerlijk — maar hun blik op het levenseinde verschilt hemelsbreed.
Youp: de kracht van het nu
Youp van ’t Hek zegt het eenvoudig:
“Geniet van ieder uur alsof het je laatste is.”
Bij hem is de eindigheid geen dreiging maar een wekker.
Zijn woorden duwen je terug het leven in — vandaag, niet morgen.
Ze ruiken naar rook, wijn en het volle bestaan.
Youp herinnert ons eraan dat we onze tijd niet hoeven verlengen, alleen hoeven te vullen.
Zijn nuchterheid is een vorm van liefde: voor het nu, voor de mensen die er zijn, voor de dagen die we nog hebben.
Leven wordt bij hem een daad van aanwezigheid.
Freek: de hoop van het onafgemaakte
Freek de Jonge zegt:
“Er is hoop zolang het verhaal niet af is.”
Bij Freek is de dood geen punt maar een komma.
Hij weigert het idee van afronden. Het leven blijft bewegen, ook als wij er niet meer in voorkomen.
Zijn houding is die van de verhalenverteller die weet dat elk slotakkoord slechts een overgang is.
Freek nodigt uit tot hoop, zelfs als het hoofdstuk ten einde loopt.
Zijn woorden fluisteren: blijf nieuwsgierig, blijf bouwen, blijf spelen.
Waar ik zelf sta
Als ik eerlijk ben, voel ik me meer verwant met Freek.
Toen ik ziek was — chemo, bestralingen, eindeloze ziekenhuisgangen — dacht ik vaak: ik kan nog niet dood, mijn verhaal is nog niet af.
Die gedachte hield me overeind.
Misschien was dat een illusie, maar het was mijn anker: het geloof dat mijn missie verder reikt dan mijn lichaam.
We leven allemaal van ideeën.
Over liefde. Over recht. Over schoonheid.
Over wie we denken te zijn.
Misschien zijn die ideeën wel onze echte zuurstof.
De twee stemmen in onszelf
Je zou kunnen zeggen dat we allemaal een beetje Youp én Freek zijn.
De ene stem zegt: leef nu, want straks is het voorbij.
De andere zegt: ga door, want het verhaal is nog niet verteld.
De kunst is niet kiezen, maar luisteren naar wie er vandaag spreekt.
Soms heb je de directheid van Youp nodig om het leven te proeven.
Soms de hoop van Freek om het vol te houden.
Samen maken ze het leven draaglijk én zinvol.
Tot slot
Of je nu leeft alsof elke dag de laatste is, of schrijft alsof het verhaal nooit eindigt —
het belangrijkste is dat je aanwezig bent in je eigen scène.
Het leven hoeft niet afgerond, het hoeft alleen maar geleefd.
En als je dat kunt, dan wordt het doek geen einde, maar een zacht uitzoomen.
